دور از تو

نیستی تو نشسته ام پایِ غزل، این سینمای دور از تو

الکی حرف می زنم تا که بگذرد لحظه های دور از تو

رفته ای توی ناخودآگاهم ،دل من آب شد تویی ماهم

هست در بین شعر گمراهم ،باز هم یک نمای دور از تو

جاده بودی و راهی ات بود حوض بودی و ماهی ات بودم

خشک شد رفته رفته رفتارت مرده این مبتلای دور از تو

سرد و آلوده، تیره و پر دود چند سالیست شهر دلگیر است

بهتر از این یقین نخواهد بود بعد از این هم هوای دور از تو

گرچه قهریم تا ابد از عشق باز گاهی غزل بخوان با شوق

فرض کن کرده خواهشی مثلا باز یک آشنای دور از تو

یاشار نقی زاده