بیا عوض بکن این شیوه قدم زدنت را

چه بی قرار خودش را به صخره ها زده دریا
که شسته ای سر یک رودخانه پیرهنت را

شکفته است گلی سرخ در برابر چشمم
یقین که باغچه احساس کرده رد شدنت را

بیا و قلب غزل های خسته را مشکن تو
به گوش شعر خودم گفته ام من آمدنت را

تویی که زاده ی تیری- تویی مسلح ماهر
شدم من عاشق مردن بکِش گَلن گِدنت را...

"یاشار نقی زاده"